Biografia Antoniego Gaudiego



Antonio Gaudi urodzi³ siê 25 czerwca 1852 roku, w miejscowo¶ci Campo de Tarragona. Sam jednak twierdzi³, ¿e urodzi³ siê w Riudoms, które le¿y dok³adnie w po³owie drogi miêdzy Reus a Tarragon±. Mia³ piêcioro rodzeñstwa, lecz dwoje z nich zmar³o w dzieciñstwie. Gaudi by³ bardzo chorowitym dzieckiem. Kiedy on i rodzina przeprowadzili siê do Reus, ci±g³e napady reumatyzmu przeszkadza³y mu w nauce. Czêsto ból by³ na tyle silny, ¿e musia³ podpieraæ siê lask±, bo inaczej nie móg³by chodziæ. Kiedy jednak tylko zdrowie mu pozwala³o, chodzi³ na wêdrówki i zwiedza³ rzymskie ruiny le¿±ce przy drodze do Montereols, czêsto równie¿ podziwia³ akwedukt "Els Capellans". Uczêszcza³ do szko³y mistrza Brenguera, a nastêpnie uczy³ siê w szkole w Palau. W wieku dziewiêciu lat rozpocz±³ naukê w szkole ojców pijarów, lecz przez pierwsze trzy lata jego wyniki pozostawia³y wiele do ¿yczenia. Kiedy jednak zacz±³ dorastaæ, zacz±³ siê te¿ dobrze uczyæ. Równie¿ wtedy stan jego zdrowia bardzo siê poprawi³ i zacz±³ chodziæ na piesze wêdrówki z kolegami, a by³ bardzo zainteresowany w zabytkach Tarragony. W tym czasie Gaudi zacz±³ równie¿ ilustrowaæ rêcznie powielany tygodnik "El Arlequin", a czasem nawet móg³ projektowaæ scenografiê do przedstawieñ szkolnych. W ostatnim roku szko³y ¶redniej przeprowadzi³ siê do Barcelony, gdzie ukoñczy³ szko³ê i przygotowywa³ siê do studiów akademickich. Podczas piêcioletnich studiów otrzymywa³ jedynie oceny dostateczne. Po ich ukoñczeniu, prawie dwudziestoletni poszed³ do szko³y architektonicznej i rozpocz±³ kurs planowania architektonicznego. Wyk³adane tam przedmioty bardzo mu nieodpowiada³y, wiêc przeprowadza³ w³asne badania nad wielkimi osi±gniêciami architektury. Najbardziej interesowa³y go metody konstrukcyjne staro¿ytnych budowli. Kiedy przychodzi³ do matki z ocenami niedostatecznymi, nie mog³a poj±æ dlaczego jej syn tak ¼le siê uczy. Kiedy¶ wyja¶ni³ jej dlaczego - nie umia³ nigdy projektowaæ budynku bez wcze¶niejszego zapoznania siê z terenem, wiêc zaczyna³ rysunek od rysowania miasta, lasu, pola, czy chat. Wyk³adowca nie uznawa³ takiej techniki, wiêc zabiera³ mu kartkê, gdy tylko spostrzega³ b³±d swojego ucznia. Antonio rozpocz±³ w tym czasie pracê z mistrzem murarskim i razem budowali wodospad w parku Ciutadela. M³ody student zauwa¿y³, ¿e wodospad jest niestabilny i zrobi³ projekty poprawkowe, które obejrza³ te¿ profesor mechaniki i kiedy dowiedzia³ siê, ¿e to student, na którego nikt nie zwraca³ uwagi, pomóg³ mu na te¶cie z mechaniki. Antonio siê nie nauczy³ a profesor podwy¿szy³ mu ocenê bior±c pod uwagi w³a¶nie tamte poprawki. Gdy biblioteka wzbogaci³a siê o ksi±¿ki historii architektury, wtedy Gaudi sta³ siê najpilniejszym studentem, spêdzaj±c wiêcej czasu w bibliotece ni¿ w domu. Kiedy pojawi³y siê tak¿e pierwsze zdjêcia zabytków greckich i rzymskich, Antonio mawia³, ¿e "czu³ siê jak w niebie". Przysz³y architekt czêsto zwiedza³ najwa¿niejsze zabytki miasta i jeszcze po ukoñczeniu studiów uczestniczy³ w archeologicznych wyprawach dziekana szko³y Eliasa Rogenta. Mimo tak napiêtego planu zajêæ Antoniemu uda³o siê nawi±zaæ wiele przyja¼ni. Uwielbia³ ¿artowaæ z kolegami, ale zawsze bez intencji o¶mieszania kogokolwiek, czy czegokolwiek. Niestety edukacja Antoniego kosztowa³a rodzinê sprzeda¿ czê¶æ posiad³o¶æi. Sam Gaudi ubiera³ siê skromnie i nawet po¿ycza³ ksi±¿ki od kolegów, bo na w³asne nie by³o go staæ. Dlatego te¿ pracowa³ dla wcze¶niej wspomnianego mistrza murarskiego i nawet dla jednego z profesorów - architekta P. del Villar. Czêsto zarobionymi wtedy pieniêdzmi wspomaga³ rodzinê. Wczesne praktyki wysz³y mu tylko na dobre - mia³ o wiele ³atwiejszy start w zawodzie i przy pierwszych pracach wykaza³ siê mistrzowskim opanowaniem rzemios³a. Tak wygl±da³y wczesne lata Antoniego Gaudiego.

15 marca 1878 roku dosta³ dyplom architekta i dosta³ pierwsze zlecenie - na miejsk± latarniê. Wtedy te¿ zaprojektowa³ okno wystawowe, dla sprzedawczyni rêkawiczek. W nastêpnym roku zaprezentowa³ projekt dla zwi±zku robotników w Mataro i dosta³ zlecenie na budowê domu. Zasady sztuki neogotyzmu pozna³ znakomicie w 1882 roku, kiedy to wspó³pracowa³ Joanem Martorellem. 3 listopada 1883 roku przyj±³ ofertê ukoñczenia Sagrady Familii, bo Villar - poprzedni architekt - zmar³. Od 1883 do 1888 pracowa³ nad Cas± Vicens (jedna z trzech g³ównych budowli pod wp³ywem eklektyzmu), a potem i nad Cas± el Capricho. Pierwszym wiêkszym projektem Gaudiego dla Guella by³o wybudowanie Go¶ciñca w Les Cortes wraz z zabudowaniami stajennymi od 1884 do 1887. Kolejnym zleceniem od Guella by³ pa³ac miejski wybudowany w latach 86-89. Przez 6 lat od 1887 pracowa³ nad wzniesieniem pa³acu biskupiego w Astordze, ale po ¶mierci biskupa, z którym wspó³pracowa³, zaprzesta³ prac z powodu nieporozumieñ z episkopatem. W 1898 zacz±³ projektowaæ ko¶ció³ Colonia Guell. W tym samym roku rozpocz±³ prace nad Cas± Calvet, które trwa³y dwa lata. Przez dziewiêæ lat od 1900 roku budowa³ domek wiejski dla Marii Sauges. Równie¿ w 1900 roku rozpocz±³ prace nad ,moim zdaniem, swoim najwiêkszym dzie³em po Sagradzie Familii - Parkiem Guell. Budowanie krêtych uliczek, obszernego tarasu, sali stu kolumn i wielu innych znanych czê¶ci tego parku zakoñczono w 1914. Najwiêkszy budynek mieszkalny Gaudiego - Casa Mila, zosta³ postawioy w latach 1906 - 10. W roku, w którym wybuch³a pierwsza wojna ¶wiatowa zdecydowa³ siê na po¶wiêcenie wy³±cznie budowie Sagrady Familii. 12 lat pó¼niej 10 czerwca prace nad Sagrad± Famili± zosta³y wstrzymane na wskutek ¶mierci architekta, spowodowanej potr±ceniem go przez tramwaj.
Darmowy hosting Hostil.pl